Advocaat van de KoraalDuivel

Er zijn weinig vissen waarvan de Nederlandse naam beter past dan de Engelse. Waar deze vis internationaal wordt vergeleken met een leeuw (Lionfish), komt bij de Nederlandse vertaling toch een stuk meer kwaad naar voren. En niet onterecht, want de vis kent meerdere duivelse dilemma’s die verantwoordelijk zijn voor zijn aantrekkingskracht op duikers. De bijzondere onderwaterbewoner van deze keer: De Koraalduivel.

In het rijtje van typische koraalbewoners horen een paar vissoorten die de conclusie dat je een tropisch rif beduikt bevestigen. De clowsvis is er een van, en scoort hoog op de schattigheidsfactor. Absoluut niet schattig maar toch typerend is de koraalduivel. Met zijn waaierige, capeachtige vinnen ontdek je de koraalduivel relatief eenvoudig. En niet zonder reden, want de vis heeft een uitstekend afweermechanisme, letterlijk.

De koraalduivel valt onder de familie van de schorpioenvissen. Dat klinkt al venijnig, en zij hebben dan ook niet achter in de rij gestaan bij het gif uitdelen. Zo ook de koraalduivel, die een aura van giftige stekels om zich heen heeft. En dat weet de waterduivel maar al te goed. Hij is daarmee de MMA vechter tussen de discotheekgangers: prima dat hij er is, maar krijg er geen ruzie mee. De vis zet bij bedreiging de stekels overeind, en een smakelijk hapje (daarover later meer) verandert zo in een morgenster uit de diepte.

Qua anatomie is de vis verrassend hoekig, op het kunstzinnige af. Waar de clownsvissen gladde aaibare koppies hebben, hebben de koraalduivels ruwe randen en puntige vormen. Allen hebben zowel hun lijf als vinnen bedekt met een zebrapatroon, variërend van bruin-wit tot rood-psychedelisch-wit. De lange vinpunten hebben haast veerachtige waaiers die de vis, inclusief zijn ego, nog groter doen lijken.

Gif

Als geladen injectienaalden bevindt het gif zich in de punten van de stekels. Toch moet je daar dus zelf je huid doorheen prikken, want aan darten doet de koraalduivel niet. Het gif is bedoeld om pijn te doen, en om je er vriendelijk en bovendien neurotoxisch aan te herinneren het rifbaasje de volgende keer met rust te laten. Verwacht tintelingen, zwelling en een naar gevoel voor enkele uren tot enkele dagen. Geen grapjes dus, maar ook geen ramp. Je zou denken dat mensen, en dus duikers geen tot weinig reden zouden hebben om wat anders met de koraalduivels te doen dan van veilige afstand naar ze kijken……

Plaag

Niet dus, en hier komt het dilemma. De koraalduivels komen net als alle tropische vissen oorspronkelijk uit de Indopacifische driehoek. Daar zijn ze onderdeel van de voedselketen, met boven hen enkele waaghalzen die weten hoe je de stekels ontwijkt. Inmiddels komen de Lucifers sinds midden jaren ’90 ook voor in de wateren rond Midden-Amerika (waaronder ons Neerlands tropisch trots: de ABC eilanden). Daar zijn de voedselketens nog niet zo aan ze gewend. Roofvissen laten ze daarom angstvallig met rust, en vissen die kleiner zijn krijgen de kans om de duivel eens goed van dichtbij te bekijken, met name hun maag. Het gevolg is dat de vissen zich zonder natuurlijke vijanden als een razende voortplanten en zich onbeperkt volvreten met de toekomstige generatie Midden-Amerikaanse koraalbewoners.

Goh, das best een eindje zwemmen vanuit die driehoek…

Zeker, maar deze wereldreis is te danken aan Amerikaanse aquarianen die hun Lionfish maar wat graag tussen 5 glazen platen wilden laten zwemmen. Bij ongeluk en ongelukkigheid met de beestjes zijn ze zo ook in het lokale tropische water terechtgekomen. Als paria, maar daarom niet minder succesvol.

Kom in actie

Hoewel duikers bekend (zouden moeten) staan als ambassadeurs van de onderwaterwereld, met hart en respect voor alles wat onder water leeft, ging de koraalduivel hier te ver. Daarom is het in duikoorden in Midden-Amerika gangbaar om tijdens het duiken op ze te jagen. Juist, the Lionfish Hunter is daar een titel die je als duiker draagt met eer. Met speer en schaar worden de vogelvrij verklaarden onderwater gespietst en direct van hun gifstekels ontdaan. En meegenomen naar het oppervlakte.

Zeker om ze ritueel te verbranden en zo hun duivelse geesten te verdrijven!

Gedeeltelijk. Verbranden zeker, maar dan wel nadat ze goed zijn ingesmeerd met knoflook, olie, peper, zout en een druppie vurige tabasco (dat zal ze leren!). Juist, de koraalduivels blijken ondanks hun imago bijzonder smakelijk, weet ook uw duikblogger uit ervaring. Dus eet na de duik uw buikje rond en red een rif.

Een beetje een haat-liefde verhouding dus. Oh, en ook nog eens een van de leukste en herkenbare handgebaren om je buddy te geven! Doe uw handen als bij een gebed tegen elkaar aan, maar laat dan uw vingers op heidense wijze langs elkaar glijden, en aanbid de duivel onderwater.